Γιατί συμπαρατάσσομαι με τον Λυκούδη

Παρακολουθούσα επί χρόνια εξ αποστάσεως και ολίγον αφ’ υψηλού τις διάφορες απόπειρες, πετυχημένες έως καταστροφικές, των κομμάτων να μας βγάλουν από την κρίση  ή μάλλον από τα ρούχα μας. Η διαρκής κριτική, πολλές φορές σκληρή, την οποία και εγώ με τους αγαπημένους φίλους και συναδέλφους ασκούσαμε μέσω διαδικτύου, δεν οδηγεί πουθενά, αν μένει στο επίπεδο της καταγγελίας. Είμαστε σε μια εποχή που θα τη λέγαμε «η τελευταία ευκαιρία να αποδράσουμε». Πολύ δύσκολο φαντάζlykoydismetarrει βεβαίως, σχεδόν με προαναγγελμένο τέλος.

Ωστόσο, ως δάσκαλος νιώθω πως έχω καθήκον να δείξω στους μαθητές που με ακούν και με υπολήπτονται πως η στείρα άρνηση δεν αρκεί, ίσως όχι δεν ωφελεί αλλά κυρίως βλάπτει, όταν η εποχή που ζεις είναι τόσο σκληρή. Γνωρίζω πως δεν  μπορεί εύκολα ο δάσκαλος να φέρει την κομματική του ταυτότητα, όταν κοιτάζει τους μαθητές του στα μάτια. Αυτός ήταν και ο λόγος που με κράτησε επί 30 και πλέον χρόνια εκτός κομματικών μαγαζιών. Προτιμούσα να μιλώ για τη δικαιοσύνη, για την ελευθερία, για τα ανθρώπινα δικαιώματα για όλους και για όλες ανεξαρτήτως χρώματος, καταγωγής, φύλου κτλ.

Όμως η χώρα αυτή διαλύεται, φυλλορροεί, βυθίζεται σε ένα γενικευμένο τέλμα ανομίας, διαφθοράς και αποδιάρθρωσης των θεσμών στους οποίους θα έπρεπε να στηρίζεται πρωτίστως και κυρίως ένα σύγχρονο κράτος. Παρατηρώντας αυτήν τη διάβρωση των θεσμών, ξεκίνησα αυτό εδώ το ιστολόγιό μου το οποίο ονόμασα Θεσμοί, για να τονίσω ακριβώς την ανάγκη να γίνονται σεβαστοί οι θεσμοί από όλους. Παράλληλα παρακολουθούσα τις διεργασίες κυρίως στον χώρο της Αριστεράς ελπίζοντας πως κάτι θα προκύψει από εκεί. Δυστυχώς αποδείχτηκε για άλλη μια φορά κυρίαρχη η αυτοκαταστροφική της τάση. Ηγεμονισμοί, αντιζηλίες, αλληλοϋπονομεύσεις σε οδηγούν εύκολα στην απαισιοδοξία. Τα «εγώ» και οι ναρκισσιστικοί εγωισμοί σε γεμίζουν θλίψη.

Μέσα σε αυτό το παθολογικό περιβάλλον άρχισα να παρακολουθώ τη σύνεση και την ηπιότητα του Σπύρου Λυκούδη, ενός ανθρώπου που ήξερα μόνο από τη διαδρομή του στον χώρο της ανανεωτικής αριστεράς. Εκεί που όλοι οι άλλοι με εξόργιζαν, οι δημόσιες τοποθετήσεις του Λυκούδη σταδιακά με έκαναν να προσέξω τον λόγο του και να εκτιμήσω το ήθος του.

Μέσα στην απογοήτευση και την κατήφεια ένιωσα πως το μήνυμα που εξέπεμπε και εκπέμπει με αφορά. Πως το μήνυμά του με εκφράζει.

Παραβρέθηκα στην πρώτη συγκέντρωση στο Μουσείο Μπενάκη. Άγνωστος ανάμεσα σε αγνώστους. Διέκρινα καθαρά βλέμματα και μια έντονη αγωνία στα μάτια των περισσότερων. Μόνο ελάχιστοι επισκέπτες με  ενόχλησαν με τα διαρκή χαμόγελά τους, επισκέπτες που καθισμένοι στα πρώτα καθίσματα προφανώς δεν έβλεπαν με θετικό βλέμμα το εγχείρημα. Ο Σπύρος Λυκούδης με την αμηχανία και την αγωνία του ανθρώπου που τολμά κάτι μάλλον σημαντικό, συνομιλούσε στα σκαλιά και στον διάδρομο με όλους, με σεμνότητα και με μετριοπάθεια.

Η ομιλία του, ομιλία που ξεκίνησε με αναφορά στο τουρκικό πλοίο Μπαρμπαρός, με εξέφραζε απολύτως. Δεν τα κατεδάφισε όλα, δεν ξέχασε την αυτοκριτική, δεν έστησε στον τοίχο όλους τους άλλους, δεν χάιδεψε αυτιά.

Δεν είναι τυχαίο πως το πρώτο χειροκρότημα το πήρε με την αναφορά στην ανάγκη αξιολόγησης όλων των  θεσμών και των προσώπων αλλά χωρίς κομματικές αφετηρίες και σκοπιμότητες. Αυτό που υποστηρίζω  τα  τελευταία χρόνια και το έχω «πληρώσει» στον επαγγελματικό μου βίο.

Είναι μια προσπάθεια που εκτιμώ πως αξίζει την προσοχή μου και την ενίσχυσή μου. Και θα τη στηρίξω, γιατί στόχος της είναι η σύμπλευση όλων των όμορων χώρων, για να εξοστρακιστεί αυτή η τυφλή και  μωρή αλαζονεία από τον ευρύτερο χώρο της αριστεράς.

Και θα το κάνω με ήσυχη τη συνείδησή μου, γιατί δε διεκδικεί την εξουσία και δεν είναι έτοιμος να  σφίξει ψεκασμένα χέρια εθνικιστών και άλλων ανίατων περιπτώσεων ενόψει και εν ονόματι της νίκης.

Η κίνησή μου αυτή δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια πράξη ειλικρίνειας και αγωνίας. Τίποτε περισσότερο.

Advertisements

About Αντώνης Μιχαηλίδης

Ο υποφαινόμενος έχει τη βάση του στις υπώρειες της Πάρνηθας, αγωνιά για την απουσία των θεσμών στην Ελλάδα και για την προϊούσα παρακμή των πάντων στη χώρα μας.
This entry was posted in χρεοκοπία, ανανεωτική αριστερά, διακομματική συνεργασία, θεσμοί, κόμματα and tagged , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s