Κυριακάτικο πρωινό στο Ιπποκράτειο

Ένας πόνος το ξημέρωμα της Κυριακής με έκανε να πάω στο Ιπποκράτειο, που εφημέρευε. Πήρα ταξί και στη διαδρομή μιλούσα με τον ταξιτζή για την κρίση. Μου αφηγήθηκε 2-3 επιχειρηματικές απάτες που γνώριζε ως επαγγελματίας οδηγός όχι μόνο ταξί. Τον είδα μαζεμένο, συνετό και με τάση αυτοκριτικής για όσα έκανε -και κάναμε- ως άνθρωπος, ως επαγγελματίας και ως πολίτης της χώρας.

Έφτασα στο Ιπποκράτειο και μια θυρωρός-φύλακας με κατατόπισε αμέσως για το δρομολόγιο που έπρεπε να ακολουθήσω. Έφτασα στην αίθουσα των επειγόντων (;) και απευθύνθηκα σε δυο γιατρούς, περιέγραψα τα συμπτώματα και μου έδωσαν οδηγίες για τις ενέργειες που έπρεπε να κάνω για να εξεταστώ.

Περίμενα στην αίθουσα αναμονής, όπου ένας της ιδιωτικής ασφάλειας καλούσε τον επόμενο ασθενή για κάθε ιατρείο. Ευγενής, εξυπηρετικός, ανθρώπινος. Δεν περίμενα περισσότερο από 15 λεπτά, όταν με δέχτηκαν. Δυο γιατροί (ο ένας ειδικευόμενος) μου έκαναν τις εξετάσεις, μου πήραν το ιστορικό και αίμα και με έστειλαν για ακτινογραφία.

Πήγα στο ακτινολογικό, περίμενα 3-4 λεπτά και μπήκα. Σε 3 λεπτά πήρα την ακτινογραφία και ανέβηκα στο ισόγειο. Περίμενα 1 περίπου ώρα για τα αποτελέσματα των αιματολογικών εξετάσεων διαβάζοντας το τεύχος του Οροπέδιου το αφιερωμένο στον Αδαμάντιο Πεπελάση. Όμορφα λογοτεχνικά κομμάτια προηγούνταν και η αναμονή ήταν ευχάριστη. Αναμένοντας παρακολουθούσα την αίθουσα της αναμονής. Η απόλυτη δημοκρατία. Έλληνες, αλλοδαποί, τσιγγάνοι, μαύροι και λευκοί, γέροντες και νέοι περίμεναν και εξυπηρετούνταν.

Οι τουαλέτες πολύ καθαρές. Τα ιατρεία κατά διαστήματα ειδοποιούνταν πως έρχεται με ασθενοφόρο βαρύ περιστατικό και ετοιμάζονταν χώροι και γιατροί. Οι αναμένοντες για εξέταση ήρεμοι και ψύχραιμοι. Μια παραφωνία μόνο από μια νεαρή με παράξενη κόμμωση και ουσίες στο κυκλοφορικό της, που ούρλιαξε 2-3 φορές πως αν δεν της κάνουν ακτινογραφία, θα πεθάνει τη νύχτα από καρκίνο. Και σε αυτήν οι γιατροί και η ασφάλεια φέρθηκαν με ευγένεια.

Ήρθαν οι εξετάσεις μου, τις είδε ο γιατρός, μου είπε πως ήταν μια χαρά και μου έδωσε οδηγίες σε πολύ ανθρώπινο και φιλικό τόνο.

Η μόνη παραφωνία σε αυτό το πολύ αισιόδοξο σκηνικό ήταν η μυρωδιά του καπνού που ερχόταν από κάποια κυρία από την πολύ εξυπηρετική γραμματεία.

Μια Κυριακή σε ένα δημόσιο νοσοκομείο που σε γεμίζει αισιοδοξία πως όλα είναι δυνατόν να φτιάξουν αρκεί να βοηθήσουν οι άνθρωποι.

Advertisements

About Αντώνης Μιχαηλίδης

Ο υποφαινόμενος έχει τη βάση του στις υπώρειες της Πάρνηθας, αγωνιά για την απουσία των θεσμών στην Ελλάδα και για την προϊούσα παρακμή των πάντων στη χώρα μας.
This entry was posted in Uncategorized and tagged , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s