Ποιος φταίει για την αρρώστια που λέγεται Ελλάδα;

Γράφω για το εθνικό μας πρόβλημα, την πολιτική κρίση και σήψη, αρκετά χρόνια. Παλιότερα είχα coverτο ιστολόγιο «Πολιτικός Θερσίτης» και έλεγα τη γνώμη μου αραιά και ανάλογα με τα ερεθίσματα που μου έδινε η επικαιρότητα. Όταν έκλεισα όλα σχεδόν τα ιστολόγιά μου, σκέφτηκα να εκφράζομαι πολιτικά από ένα ιστολόγιο και αναλύοντας την εθνική μας παθολογία, το ονόμασα «Θεσμοί». Κατάλαβα δηλ. πως το πρόβλημα του τόπου μας δεν ήταν ο πολύς Ανδρέας Παπανδρέου, δεν ήταν ο κυνικός Μητσοτάκης, δεν ήταν ο ανεκτικός Σημίτης ή ο τεμπέλης Καραμανλής ούτε ο ολίγος Γ. Παπανδρέου. Ήταν η ατροφία των θεσμών, μάλλον η απουσία των θεσμών στην Ελλάδα.

Ο γιατρός θέλει φακελάκι, ο πολεοδόμος από γρηγόροσημο έως σιωπόσημο, ο εφοριακός λάδι, ο δάσκαλος ιδιαίτερα, ο παπάς το κατιτίς του. Ας μη μιλήσω για τον υπουργό…

Αναφέρω ενδεικτικά ένα νοσηρό δείγμα από την επιλογή στελεχών στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Κάποτε η κ. Διαμαντοπούλου διαφήμιζε ένα αντικειμενικό σύστημα επιλογής στελεχών στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Δημιουργήθηκε μια βάση με 200-300 μελέτες περίπτωσης και στη συνέντευξη τα στελέχη θα επέλεγαν τυχαία μια μελέτη περίπτωσης και θα την ανέλυαν για να την παρουσιάσουν. Μέγα επίτευγμα! Αφού τα συμβούλια επιλογής των στελεχών, τα ΠΥΣΔΕ, αποτελούνταν από:

α) το κομματικό στέλεχος που είχε τοποθετηθεί διευθυντής

β) δυο κομματικά στελέχη από τις πλειοψηφούσες παρατάξεις

γ) 2-3 ακόμη υφισταμένους του κομματικού διευθυντή, η εξέλιξη των οποίων εξαρτάται από τον κομματικό διευθυντή.

Τα αποτελέσματα των κρίσεων ήταν παντού προϊόν συνεννόησης μεταξύ των κομματικών μελών του ΠΥΣΔΕ. Εσείς θα πάρετε 20%, εμείς 35%, οι άλλοι 15%, θα βάλουμε και 20% άξιους και 5-6 συγγενείς και φίλους μας.

Έτσι κι έγινε. Αν ήθελες να κάνεις ένσταση, δεν υπήρχε πρόβλεψη από τον νόμο.

Είδα λοιπόν μελετώντας τον τύπο και όλη την κακοδαιμονία που μας περιβάλλει πως λείπουν οι θεσμοί. Διαβάζω στην Καθημερινή της 3ης Αυγούστου 2014 μια συνέντευξη του καθηγητή του Χάρβαρντ James Robinson (http://www.kathimerini.gr/778725/article/proswpa/synentey3eis/pws-oi-8esmoi-ey8ynontai-gia-ta-apotyxhmena-krath) στην οποία περιγράφει τη διαφορά ανάπτυξης μεταξύ των προηγμένων και των χειμαζόμενων από ποικίλες κρίσεις χωρών επισημαίνοντας πως στις πρώτες λειτουργούν οι θεσμοί (μιλά για περιεκτικούς θεσμούς) ενώ στις δεύτερες οι θεσμοί είναι εργαλείο του πελατειακού κομματικού κράτους (τους λέει extractive, που η δημοσιογράφος Σύλβια Κλιμάκη το αποδίδει ως «εξορυκτικό»).

Εδώ βρήκα και τη σελίδα των δυο καθηγητών (ο άλλος είναι ο Daron Acemoglou), στην οποία παρουσιάζουν σημαντικά στοιχεία προς επίρρωση της ανάλυσής τους: http://whynationsfail.com/

Καταλήγω λοιπόν σημειώνοντας πως η χώρα μας στερείται θεσμούς ανεξάρτητους από το διεφθαρμένο κομματικό σύστημα. Δεν εξαιρώ κανένα κόμμα από τη διαφθορά, αφού σε επίπεδο τοπικής αυτοδιοίκησης, συνδικάτων και πανεπιστημίων όλα έχουν διοικήσει και έχουν αποδειχθεί διεφθαρμένα. Οι διαφορές και οι ποσοστώσεις εδώ δεν παίζουν ιδιαίτερο ρόλο, αφού ο κλέφτης είναι κλέφτης λόγω της πράξης. Η σοβαρότητα της κλοπής εξαρτάται από το προϊόν της υπεξαίρεσης, αλλά αυτά αφορούν τον δικαστή και όχι τον πολίτη και τον πολιτικό αναλυτή.

Advertisements

About Αντώνης Μιχαηλίδης

Ο υποφαινόμενος έχει τη βάση του στις υπώρειες της Πάρνηθας, αγωνιά για την απουσία των θεσμών στην Ελλάδα και για την προϊούσα παρακμή των πάντων στη χώρα μας.
This entry was posted in δημόσιο, διαφθορά, διακομματική συνεργασία, θεσμοί, κόμματα, μίζα. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s