Πολλή κούραση απόψε…

Απόκαμα απόψε και δεν μπορώ να δουλέψω. Θα σας πω λοιπόν το παράπονό μου. Και ηλιουθα σας το πω με μερικές ιστορίες που τις έζησα ή τις άκουσα.

Ο πατέρας μου ήταν Βενιζελικός και θαύμαζε τον Μαύρο Καβαλλάρη. Αφήνω τα πολιτικά του λάθη, την πολιτική του αδυναμία, γιατί στρατιωτικός ήταν, και θα σας αναδιηγηθώ δυο περιστατικά που διάβασα για τον Πλαστήρα. Έμενε όταν ήταν πρωθυπουργός σε ενοίκιο σε σπίτι φτωχικό κοντά στο Παναθηναϊκό Στάδιο (κάπου κοντά στο σπίτι του Σεφέρη υποθέτω). Ένα πρωινό τού χτύπησαν την πόρτα από την τηλεφωνική εταιρία, μάλλον την ΤΤΤ, και του ανακοίνωσαν πως θα του εγκαταστήσουν τηλέφωνο. Αυτός αρνήθηκε και τους έδιωξε λέγοντας πως ο κόσμος υποφέρει και δεν μπορεί να δεχτεί τέτοια …πολυτέλεια. Πάλι, ο Πλαστήρας είχε έναν αδελφό στον οποίο όχι δεν είχε προσφέρει …θέση μετακλητού αλλά δεν είχε εξασφαλίσει ούτε μεροκάματο. Μάλιστα του είχε απαγορεύσει να χρησιμοποιεί το επώνυμό του γιατί προφανώς κάποιος στο άκουσμα του επωνύμου αμέσως θα τον διόριζε. Κι όταν ο αδελφός του ταλαιπωρημένος από τη φτώχεια και την ανεργία πήγε σε ένα μαγαζί (ίσως μπακάλικο) και είπε πως λέγεται Πλαστήρας και πήρε τη δουλειά, ο αδελφός του έγινε πυρ και μανία, γιατί βρήκε δουλειά με …αθέμιτα μέσα. Γνωστό είναι τέλος για τον Πλαστήρα πως πέθανε απένταρος, χωρίς καν τα έξοδα της κηδείας.

Θυμάμαι τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης, όταν ζούσα στα τρία τετράγωνα από την Ιπποκράτους μέχρι την Ομήρου (σχολή, βιβλιοπωλεία και σπουδαστήρια), έβλεπα κάθε σχεδόν πρωί τον πρόεδρο της ΕΔΑ να κατεβαίνει τη Σόλωνος μόνος του, να τρώει μια τυρόπιτα στο γωνιακό τυροπιτάδικο Σόλωνος και Ιπποκράτους και να κατηφορίζει προς την Ακαδημίας, όπου ήταν τα γραφεία της ΕΔΑ. Μόνος του ο λόγιος Ηλίας Ηλιού και πρόεδρος της ΕΔΑ. Λίγο πιο κάτω, επί της Ιπποκράτους πρόλαβα για λίγα χρόνια το βιβλιοπωλείο του Μανόλη Γλέζου. Ο Γλέζος βιοποριζόταν με ένα μικρό βιβλιοπωλείο τότε. Δεν ήταν αργόμισθος.

Θα μπορούσα να προσθέσω τον Μπάμπη τον Δρακόπουλο που πήγαινε στα γραφεία του ΚΚΕεσ. με το λεωφορείο, τον Γιάγκο τον Πεσμαζόγλου που τότε ήταν (μαζί με την Κανέλλη) ΚΟΔΗΣΟ και τον συναντούσα στον δρόμο με το αγέρωχο ανάστημά του ή στα βιβλιοπωλεία, για τον Γεώργιο Ράλλη που έκανε τη βόλτα του με τη σύζυγό του στην Κανάρη και στην πλατεία Κολωνακίου χωρίς συνοδεία.

Τα γράφω όλα αυτά γιατί πολλές φορές ανεβοκατεβαίνω την Κηφισίας και σε κάθε φανάρι στέκεται ένα όργανο της Τροχαίας, για να ανέβει ή να κατέβει χωρίς καθυστέρηση ο δισέγγονος της Πηνελόπης ή και κανένας υπουργός.

(Τον Ούλοφ Πάλμε τον δολοφόνησαν όταν βγήκε από το μετρό γυρίζοντας με τη γυναίκα του από τον κινηματογράφο. Χωρίς συνοδεία ασφαλείας βεβαίως)

Χάλασε αυτός ο τόπος πολύ τα τελευταία σαράντα χρόνια.

Advertisements

About Αντώνης Μιχαηλίδης

Ο υποφαινόμενος έχει τη βάση του στις υπώρειες της Πάρνηθας, αγωνιά για την απουσία των θεσμών στην Ελλάδα και για την προϊούσα παρακμή των πάντων στη χώρα μας.
This entry was posted in Uncategorized and tagged . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s