Κρούσματα απειθαρχίας στα σχολεία

Μέσα στη γενικότερη κρίση της οικονομίας, της πολιτικής και των θεσμών ευρύτερα που αντιμετωπίζουμε θα ήταν παράλογο να μείνουν ανεπηρέαστες και οι σχολικές μονάδες. Παλιότερα είχα περιγράψει την καταστροφική μανία σε ένα τεχνικό λύκειο, μανία που πήγαζε από τον απαράδεκτο διευθυντή (κορυφαίο …συνδικαλιστή του παρελθόντος), με την αποχώρηση του οποίου η κατάσταση βελτιώθηκε θεαματικά.

Ωστόσο αν ψάξετε στο youtube ένα οποιοδήποτε σχολείο θα δείτε παράλληλα με την όποια πολιτιστική δραστηριότητα (στο ΓΕΛ Θρακομακεδόνων υπάρχει μόνο αυτή σε 130 και πλέον βίντεο), θα φρίξετε. Ιδίως σε ορισμένα σχολεία τα βίντεο αυτά θα έπρεπε να προκαλέσουν γενικό ξήλωμα. 

Πώς φτάσαμε όμως σε αυτό το σημείο; Μαθητές να βιντεοσκοπούν βανδαλισμούς στους οποίους πρωταγωνιστούν, πυρπολήσεις θρανίων ή ξυλοδαρμούς μαθητών ή και συμπλοκές μεταξύ συμμοριών. 

Η ευθύνη βαρύνει εμάς, τους δασκάλους και τους γονείς και θεσμικά τους Συλλόγους Διδασκόντων και τους Συλλόγους Γονέων. Όλοι ακούμε πληροφορίες για παραβατικότητα μέσα ή γύρω από το σχολείο, αλλά είτε αδιαφορούμε είτε σηκώνουμε τους ώμους. Η εξέλιξη αυτής της κατάστασης στη δευτεροβάθμια είναι οι συμμορίες που λυμαίνονται και καταστρέφουν τα πανεπιστήμια.

Τι μπορούμε λοιπόν να κάνουμε;

Να ξαναγίνουμε δάσκαλοι και γονείς. Να προσφέρουμε καλλιέργεια και κυρίως αξίες και αρχές. Και όρια ασφαλώς. Και να τα επιβάλλουμε κάθε ώρα και σε κάθε χώρο. Είναι εντελώς ανακριβές αυτό που ισχυρίζονται κάποιοι, ότι δηλαδή οι μαθητές μας μισούν την πειθαρχία. Πρώτοι οι μαθητές μας αντιδρούν στο μπάχαλο. Αν όμως διακρίνουν αδιαφορία από διδάσκοντες και γονείς, εύκολα μπορεί να προσχωρήσουν κι αυτοί στο μπάχαλο. Δεν μπορούμε να απαιτούμε από τα παιδιά συμπεριφορά ώριμη, όταν εμείς οι ίδιοι φερόμαστε ανώριμα και ανεύθυνα.

Αυτό είναι μείζονος σημασίας ζήτημα και αφορά και τη διδακτική μας αποστολή. Όταν σε μια αίθουσα μια ομάδα έχει επιβάλει την απειθαρχία και τη γενική αταξία, κανείς δεν μπορεί να προσφέρει έργο και κυρίως κανείς δεν μπορεί να το ευχαριστηθεί.

Γιατί οι δάσκαλοι λατρεύουν το σχολείο και απολαμβάνουν το μάθημά τους μαζί με τους μαθητές τους. 

Όταν αυτό χάνεται, η μιζέρια γίνεται καθημερινότητα σκληρή και άκρως επικίνδυνη.

Advertisements

About Αντώνης Μιχαηλίδης

Ο υποφαινόμενος έχει τη βάση του στις υπώρειες της Πάρνηθας, αγωνιά για την απουσία των θεσμών στην Ελλάδα και για την προϊούσα παρακμή των πάντων στη χώρα μας.
This entry was posted in Uncategorized and tagged , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s